Kreta nie ta z folderów

Odeszła nasza ukochana koteczka Agatka, nasze słoneczko, iskierka, maleńka ruda istotka, która pojawiła się kiedyś 7 lat temu w naszym ogródku i wniosła do naszego życia tyle radości, ciepła, przytulności, uśmiechu, puszystości.

Siedzimy i ryczymy.

Maleńka, jak nam było z Tobą dobrze.

Nie mogę uwierzyć, że nie wejdziesz już do nas przez swoje malutkie drzwi i nie wskoczysz na pomarańczowy kocyk.

Prawdopodobnie potrąciło ją auto.

Ferment w mojej głowie… Olbrzymi. Z zakwasu, który fermentuje sobie w kuchni będzie chleb. Z tego co w mojej głowie? Chyba nic dobrego. Sporo żalu, wściekłości i bezsilności.

Aż muszę to sobie napisać, dać ujście temu co buzuje od dawna, i teraz jest bliskie eksplozji.

Lubię metaforę bąbelka, w którym unosimy się my ekspaci, w naszych villach, domkach, z finansowymi podusiami, delikatnie oddzieleni od tutejszej rzeczywistości, coraz to jedynie targani przez jakieś tam problemy, większe i mniejsze. I nie mam tu na myśli tej straszliwej biurokracji, z którą powinien poradzić sobie dobry tutejszy księgowy, ani też legendarnej kreteńskiej zimy, na którą wystarczy zapas drewna, oleju, koza, piec i odwilżacz.

Z roku na rok rozumiemy i widzimy coraz więcej. Nasz bąbelek coraz bardziej przecieka, nasiąka „prawdziwą Kretą”. Śmiech mnie ogarnia, gdy czytam, że ktoś chce nam pokazać „prawdziwą Kretę, nie tę z folderów”. Może lepiej byłoby jej jednak nie pokazywać.

Co jakiś czas mamora Kreta trzepie i naszym wygodnym bąbelkiem, w którym mościmy się już ponad 8 lat. Ostatnio zaliczyliśmy najostrzejsze trzepnięcie, zachwiało nami w posadach, i nie wiem kiedy te łąki makowe i żółte złocienie na zboczach przywrócą mi na nowo wiarę w kreteńskiego człowieka.

Jak może wiecie w zeszłym tygodniu naszą kochaną koteczkę Agatkę potrąciło auto. Ale nie chcę tu pisać ani o naszej żałobie po stracie naszego futerkowego przyjaciela, ani nawet o dramatycznym podejściu większości Kreteńczyków do zwierząt.

Agatka zginęła gdy byliśmy z grupą na obozie wędrownym w Chora Sfakion. Po powrocie zastaliśmy smutny list od Giny, która codziennie przynosiła niuni jedzenie. Tego samego dnia przy tej samej drodze, gdzie Gina znalazła Agatkę, zobaczyliśmy potrąconego przez auto kotka sąsiada. Przypomnieliśmy sobie o innych kotach, które ginęły w okolicy tej wąskiej, wiejskiej uliczki, zakończonej ostrym zakrętem tuż przy naszym domu. Rozpoczęliśmy dochodzenie. Ktoś coś widział. Czarne auto. Ktoś rozpędza się, nagle skręca kierownicę. Zabija celowo. Jakaś mafia. Jaka mafia? Lepiej nie wiedzieć. Przypominam sobie jedynie ostatnio przeczytany artykuł o wzroście o 65 % zawartości nielegalnych substancji w ściekach na Krecie w stosunku do badań z zeszłego roku. Urywki myśli, zdań, pomysłów, co robić. Na policję? Może na policję! Kamery! Progi zwalniające! Znaki ostrzegawcze! Dziś „tylko” koty, jutro ludzie. Auta zjeżdżające z góry często się tu rozpędzają, wpadając w niebezpieczny zakręt, zza którego nie widać aut nadjeżdżających z naprzeciwka. Zresztą my sami wyjeżdżamy z naszej posesji trąbiąc ostrzegawczo.

I tu rozpoczyna się grecki dramat.

Łazimy po wsi, gadamy, pytamy. Co słyszymy?

„Asto Magda, Asto!” Zostawcie to! Nie idźcie na policję! To najgorszy pomysł. To się na was zemści. Ktoś wam może zrobić coś złego. Zostawcie to! Anonimowe zgłoszenie? Tu nie istnieje. Zresztą w sumie nie mamy twardych dowodów. No i kogo na policji obchodzą koty? W sumie prawda. Asto! Asto Marko!

Co możemy zrobić? Nic. Tu jest tyle kotów. Magda, weź sobie nowego, najlepiej malutkiego.

Próbujemy dalej. Inne pomysły.

Kamery? No jasne! Ale tylko patrolujące własną posesję. Nagle w Grecji obowiązuje RODO i takie tam. Ktoś was może zaskarżyć, że patrolujecie drogę publiczną.

Progi zwalniające? Och, jakież piękne nowe słowo „samarakia” Nikt na to nie da pozwolenia. W Grecji praktycznie nie daje się na to pozwoleń, podobno obawiając się ofiar wśród motocyklistów i oskarżeń ze strony właścicieli ewentualnych uszkodzonych samochodów.

Wdzięczni jesteśmy naszemu znajomemu ze Spili, który deklaruje pomoc w postaci lustra na zakręcie i znaków ostrzegawczych. Chcę myśleć, że dzięki naszej niuni poprawimy może jakoś w minimalnym stopniu bezpieczeństwo w tej naszej zapomnianej wiosce. Wszak przejeżdża przez nią ostatnio z hukiem jakieś jeep safari. Turyści przez okna oglądają „prawdziwą Kretę, tę nie z folderów”.

I oto legendarna kreteńska „wolność”, która ma dwa oblicza. Oba zakładają kompletny brak zaufania do organów państwa. I oto powód dla którego z roku na rok coraz bardziej wkurza mnie romantyzowanie „siga-siga”. Ciemna strona siga – siga to „asto, Magda, asto”.

Być może kiedyś wystarczyło mieć te dwie drachmy, jedną na raki dla siebie, drugą na raki dla przyjaciela. I to wystarczyło do szczęścia.

Teraz trzeba mieć „coś”. Albo tak jak większość młodych, może trzeba stąd uciec.

I tyle.